hart boven hard

Ik kende hem tot een jaar geleden alleen als “de buurman die nooit buiten komt”. Martin, onze Afrikaanse buurman, was de man die er zo van kon genieten om, vanuit zijn raam, de kinderen van de straat buiten te zien voetballen. Hij keek naar ons, de buren, als we samen op straat een pint dronken. Altijd lachend, “de Martin”, genietend van de bedrijvigheid in de straat. Zelden kwam hij er bij staan. Zelden kwam hij uit zijn kleine zolderkamertje. Martin was een nierpatiënt en lag bijna de hele dag aan de dialyse. Buiten komen was te vermoeiend voor hem. De voorbije zomer kreeg hij een niertransplantatie, herstelde miraculeus snel en maakte plannen om, voor het eerst in jaren, op reis te gaan naar zijn geboorteland om zijn dochtertje en de rest van zijn familie te bezoeken. Vorige week lag deze brief in onze brievenbus. Een verademing na al dat koud en kil nieuws dat we elke dag in de krant moeten lezen.

DSC_5552

tijd

Ik heb mezelf wat tijd gekocht dit schooljaar. Veel tijd. Genoeg in elk geval om me op iets nieuw te storten. Ik heb getwijfeld om me in te schrijven in de avondschool, maar ik ken mezelf: eens het winter wordt, zie ik het dan weer niet zitten om de fiets te nemen en door de koude naar de les te rijden. ik plof dan in de zetel en geraak er niet meer uit. Elke ochtend als de kinderen naar school vertrokken zijn, zet ik dus mijn koptelefoon op en herhaal ijverig de lesjes: Buongiorno signora, come sta? Bene, grazie!

DSC_4618

IJsland #2

We wilden zo graag nog eens terug. Spijtig dat een vakantie in IJsland zo pokkeduur is. We hadden er dan ook niet echt meer op gerekend. Tot ik ons vorig jaar inschreef op een huizenruilsite, Reykjavik als voorkeursbestemming ingaf en een half jaar later een huizenruilverzoek kreeg van de familie Gudjonsson uit Reykjavik. De dag voor het vertrek hebben we nog als gekken ons huis zitten poetsen en wat rommel op zolder gepropt, het huis vol post-its geplakt als handleiding en de volgende avond sliepen we in het bed van de Gudjonssons en probeerden we er niet aan te denken dat zij op dat moment ook in ons bed lagen en wie dan aan wiens kant van het bed zou liggen. Maar zoiets went dus snel en IJsland was nog even mooi als twee jaar geleden. 

Grotta: bij valavond in de snijdende wind en tussen opspattende golven met onze voeten in een warmwaterbron. Alleen daarvoor zou ik nog eens terug willen gaan. 

DSC_0567

2014-08-12 19.40.47

De Gudjonssons bleken gelukkig propere mensen. Geen kapotte meubels, geen tekeningen van het kleuterzoontje op de witte muren en geen pipi-, kaka- of kotsvlekken van het babydochtertje op het nieuwe tapijt. Van mij mogen ze nog komen! 

terug

Doen alsof vorig bericht pas gisteren geschreven was, misschien is dat nog wel de beste manier om na bijna 2 jaar stilte opnieuw te beginnen bloggen. Soms kan een nieuwe start van iemand anders de juiste stimulans zijn om zelf ook weer de draad op te pikken. Net op het moment dat bloggen zo goed als dood is, krijg ik zin om er weer aan te beginnen. Ik zie wel wat het geeft. Veel of weinig lezers, wel of geen reacties…het maakt niet uit. Ik ben terug!

Zo geknipt!

Er staat hier een stikmachine in de kast. Een paar jaar al zelfs. Maar tot nu toe heeft niets of niemand me ooit zover gekregen om er ook echt iets mee te doen. Tot vandaag… want dit boek gaat me over de streep kunnen trekken, ik weet dat nu al. Mijn eerstvolgende vrije moment haal ik het stikmachien van onder het stof. Merci, Sanne en Riet!

Afbeelding

Ijsland, dag 8: alleen in het onherbergzame Oosten

Onderweg naar Oost-Ijsland was er helemaal niks meer. Aleen een verlaten weg in slechte staat en voor de rest leek het alsof we door een maanlandschap reden.

Op voorhand hadden we gelezen dat we ervoor moesten zorgen om altijd te tanken bij een halflege tank om niet voor verrassingen te komen staan, het volgende tankstation kan immers ver weg liggen. Het is ook in die tankstations dat we altijd onze inkopen deden, ze zijn meestal goed uitgerust en supermarkten vind je alleen in de grotere steden. Tot nu toe hadden we dat altijd braaf gedaan, dat tanken en op tijd ons eten aanvullen, maar nu, juist nu we in écht verlaten gebied waren, waren we nonchalant geweest. Rond 21 uur kwamen we aan in het huisje, zonder eten, helemaal uitgehongerd en geen winkels in een straal van 50 kilometer.

Er zat niets anders op dan verderrijden. Nog nooit zo genoten van gefrituurde vis met te hard gebakken frieten en cocktailsaus die we bestelden in de eerste snackbar die we tegenkwamen.

Het huisje zelf was trouwens ook een tegenvaller. Van ver ziet het er gezellig uit maar binnenin leek het alsof er al maanden niemand meer was geweest. De enige andere twee huisjes die er stonden waren leeg. Zo helemaal afgezonderd van alles met in de verste verte geen mensen te bespeuren…. ’t is toch ook niet goed voor de gemoedsrust.