côte d’azur, dag 8: Port-Grimaud en Ramatuelle

Port-Grimaud (het Venetië van Frankrijk), we wilden daar toch nog eens met de meisjes naartoe. We hadden daar eerder in de week gezien dat je er electrische bootjes kon huren en met zo’n boottochtje dachten we het wel te kunnen opnemen tegen de kinderclub.

Ramatuelle, waar het eigenlijk nog mooier was dan in Saint-Paul de Vence vond ik. Rustiger en authentieker en weer bijna geen toeristen gezien. Waarschijnlijk dat het er in de zomer anders is, maar nu leek de tijd er gewoon stil te staan.

Advertenties

côte d’azur, dag 7: het kruis, het fort en les roches blanches

De mooiste plekjes liggen dikwijls vlak voor je neus en je beseft het soms te laat. Vandaag bleven we in het dorpje zelf (La garde freinet) en namen we de tijd om het van boven tot onder en van links naar rechts te ontdekken. Eerst wat rondslenteren in de mooie smalle straatjes. Wat ik zo fantastisch vind aan dit mooie dorpje is dat je er maar sporadisch een toerist tegenkomt (deze tijd van het jaar toch). We waren er ’s morgens vroeg en alles was stil en vredig. Alleen hier en daar eens een enkele bewoner op een stoeltje voor zijn huis of twee buurvrouwen die een praatje slaan.

Dan klimmen tot aan het kruis, dat je hoog boven het dorp kan zien staan.

Na de middag een serieuze wandeling (ruim 3 uur, we waren vertrokken zonder kaart en een beetje omweg gemaakt) naar “les roches blanches”. Welgeteld 2 wandelaars tegengekomen onderweg en prachtige panorama’s kunnen bewonderen.

côte d’azur, dag 6: Grasse, Saint-Paul de Vence en Cannes

Oef, terug zon vandaag en waarschijnlijk ook voor de rest van de week. Onder het mom van dat de kinderclub gesloten was, hebben we dus eindelijk onze kinderen nog eens kunnen meesmokkelen op uitstap. En tot mijn grote verbazing bleef het gezeur redelijk beperkt.

Eerste stop: Saint-Paul de Vence. Dit bergdorpje staat in de Trotter beschreven als één van de mooiste van Frankrijk. En ik moet toegeven dat het ook één van de mooiste was die ik zelf al gezien heb. In de zomer moet het hier een verschrikkelijk gewemel van toeristen zijn, maar deze periode viel het enorm goed mee. Op een klein speeltuintje, waar we ’s middags onze pick-nick gegeten hebben, waren we zelfs alleen. Waren de kinderen er niet bijgeweest, we hadden ervan geprofiteerd om een middagdutje te doen.

Na de middag naar Grasse. Waar Grasse haar reputatie vandaan haalt, het is me echt een raadsel! Ik had hier veel van verwacht en het was één grote tegenvaller. Ik zag alleen een vuile stad, zonder charme, zonder leven, niks. Wie de film “Het parfum” gezien heeft of het boek heeft gelezen (dat speelt zich af in Grasse), wel de stad in het echt is het perfecte decor voor zo’n verhaal: groezelig en grauw.

Maar dan, Cannes. Nog zo’n verrassing, maar dan wel in positieve zin. Ik wilde dat gewoon eens gezien hebben, niet meer, niet minder. Alleen haar bekakte imago stak me wat tegen. Maar geamuseerd dat we ons hebben op het strand met de kinderen! Stralend weer, mensen aan het zwemmen in zee en wij de kinderen ingraven in het zand. Heerlijk! En eigenlijk toch ook echt wel mooi hoor, die haven.

Morgen is de kinderclub weer open en trekken wij onze wandelschoenen aan. Het plan is om alle drie de wandelingen hier in het dorp die in onze reisgids staan op 1 dag te doen. Ik ga mijn spieren al maar eens laten losmasseren denk ik.

côte d’azur, dag 5: Saint-Tropez en Port Grimaud

Brute pech vandaag. ’s Morgens met de boot vertrokken naar Saint-Tropez in de gietende regen. Eens we daar waren, was het zo goed als droog, maar toch, een stad bij regenachtig weer ziet er gewoon somber uit. En bij een stadje als Saint-Tropez is dat echt doodzonde, de kleurrijke geveltjes verdienen echt zonlicht.

Rond 3 uur brak de zon toch door en stopten we in Port Grimaud. Een soort Venetië van Frankrijk: kanalen en bruggetjes en veel bootjes die langs de paalwoningen varen. Ik weet niet of het wauw-effect dat we hadden door het stadje kwam of door de zon die er net weer was doorgekomen.

En weeral was het een uitstap onder ons twee. De kinderen hebben de plaatselijke brandweer van La Garde Freinet bezocht en met hun brandweerhelmen mogen rondlopen. Maar morgen! Morgen is de kinderclub toe (maken we hen wijs) en dan gaan ze gewoon eens met ons mee, met die 2 saaie ouders, neh!

côte d’azur, dag 4: cassis

Wij moeten ongelofelijk saaie mensen zijn. Onze kinderen wilden vandaag namelijk weer niet mee met ons op uitstap. Nochtans hadden we hen gewaarschuwd dat ze dan een volledige dag in de kinderclub zouden zijn, daar met de moni’s moesten middageten in het restaurant en dat wij pas rond 6 uur ’s avonds terug waren. “Daaaaaag, tot vanavond”, was hun enige antwoord.

We hebben onze plannen dan maar wat aangepast en voor een moeilijke tocht gekozen naar de calanques in Cassis. Een serieuze klim die we misschien wat onderschat hadden, maar de uitzichten waren het allemaal waard.

Terug thuis troffen we 2 stralende kinderen aan, vol verhalen (ze hadden de olymische spelen gewonnen en een medaille gekregen) en met grote honger. Op onze vraag: “En wie heeft ons gemist?” kregen we weer zonder aarzeling een “Ikke niet!”. Allez nu zeg, wat moeten wij hier nu een hele vakantie gaan doen? Ons vervelen? 🙂 Soit, des te beter zo natuurlijk.

côte d’azur, dag 3: wandeling in het oude dorpje la garde freinet

Vakanties met een kinderclub (zoals hier, met Intersoc), ik moest daar vroeger absoluut niet van weten en zou dat ook nooit doen. Maar zie nu, we zitten hier en de kinderen zijn zot van die club en wij, wij blijven verweesd achter en weten niet direct blijf met de massa vrije tijd die dat met zich meebrengt. Maar ik moet zeggen dat de twee wandelingen vandaag deugd deden, we moesten geen gezaag aanhoren en geen kinderen in onze nek dragen en we konden stevig doorstappen. En toch, ik heb verschillende keren op mijn horloge gekeken om hen weer te gaan oppikken. Morgen neem ik hen gewoon weer mee met ons op uitstap en dan maar hopen dat ze niet de hele dag zagen om naar de club te gaan…

Het oude dorpje is prachtig trouwens: