gelezen op de reader: John Irving – Weduwe voor een jaar

Schrijvers waar je na één boek als een blok voor valt en daarna toch weer 15 jaar lang vergeet. Het gebeurde met mij en John Irving. The world according to Garp was het eerste boek dat ik van hem las en ik was direct verkocht. Toch duurde het tot ik een artikel las waarin Linde Merckpoel het had over haar favoriete boek vooraleer ik hem herontdekte. Zo meeslepend dat ik de conducteur niet opmerkte die al een paar keer naar mijn treinticket had gevraagd. Zo meeslepend zelfs dat ik mijn eindhalte miste op weg naar het werk. En dan die allerlaatste zin! Prachtig!

Advertenties

gelezen op de e-reader

Nog nooit zo veel op zo’n korte tijd gelezen als sinds ik mijn e-reader heb. Op de bus, op de trein, in de wachtzaal van de tandarts, …. ik heb het ding altijd bij mij dus ik kan overal wel snel een paar pagina’s lezen.
Pas gelezen:


Boek één, in boek twee ben ik net begonnnen. Een boek dat al lang op mijn lijstje stond, omdat iedereen er zo vol lof over was. Het was snel uit, ook al is het redelijk dik, dus er is wel iets mysterieus met het hele verhaal waardoor je heel snel wil verder lezen om meer te weten te komen. Maar bepaalde elementen worden verschillende keren herhaald en opnieuw en opnieuw beschreven in het boek, en dat stak me nogal tegen. Voorlopig ben ik er dus nog niet helemaal wild van. Waarschijnlijk moet het beste nog komen, het verhaal stopt redelijk bruusk op het einde van boek één. Nog twee boeken te gaan.

En dan deze:

Er zijn een paar schrijvers, zoals Connie Palmen, waar ik echt alles van móet gelezen hebben. Grote fan geworden sinds ik jaren geleden “De Vriendschap” las. Logboek van een onbarmhartig jaar” is een dagboek dat ze bijhield na de dood van haar man Hans van Mierlo. Heel eerlijk, heel sec, heel echt en daarom heel erg pakkend. 100 % logboek stijl, zoals ze zich ook bij het begin van het boek voorneemt. Omdat ze niet in staat is om er een roman van te maken, ze kan alleen maar haar gevoelens van het moment neerschrijven.

e-reader

Ik heb er maanden over zitten twijfelen en ben uiteindelijk toch gezwicht. Na één bladzijde was ik al helemaal verkocht. Wij hebben niet echt plaats op overschot in ons huis. Veel boeken kopen zit er dus niet in en eigenlijk vind ik dat ook wel zonde, zo’n boek staat daar dan te staan in de kast en ik lees dat toch nooit twee keer. Ik lees vooral graag op de trein of op de bus, op cafe, als ik op iemand moet wachten, op een bankje in de zon in de speeltuin,… maar zo’n boek altijd meezeulen in mijn handtas… soms zitten er exemplaren van meer dan 400 bladzijden tussen. Om nog maar te zwijgen van al het gewicht dat je meezeult bij leesvoer voor op reis…

Het ding hieronder weegt 168 gram en er kunnen ongeveer 1200 boeken in. Al wat ik ooit nog wil lezen, verzameld in iets wat niet veel groter is dan mijn portefeuille! Een halve bibliotheek in mijn sjakosch!

 

 

kinderloos

Geen kinderen in huis hebben geeft je belachelijk veel tijd. Waar ik eerst heel erg naar uitkeek blijkt nu plots toch niet meer zo fantastisch te zijn als ik dacht. Er is dan wel tijd om de kasten eens uit te mesten, om fotoboeken te maken, om een nachtje naar Gent te gaan, terrasjes te doen of om gewoonweg te niksen, toch ga ik elke avond slapen en denk ik: nog zoveel dagen en dan mag ik hen weer gaan halen. Het feit dat het al heel hun kampperiode regent, koud is, dat ze in tenten slapen en dat ik hen een veel te zomerse pyjama heb meegegeven, maakt het er ook allemaal niet beter op.

Maar kom, de positieve kant van de zaak: ik heb eindelijk een paar fantastisch goeie boeken kunnen lezen:

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Herman Koch, dat leest als een trein. Bij beide boeken voel je al na een paar bladzijden een onderhuidse spanning. Er is iets gebeurd, iets ergs, en als lezer kom je maar geleidelijk aan te weten wat dat nu precies is. Het boek een paar dagen opzij leggen is geen optie.

En dan, Tonio. Ik herinner mij nog goed hoe ik in het zesde middelbaar door loting de schrijver A.F.Th. Van der Heijden kreeg toegewezen om een boek van hem bespreken. Ik begon met “Vallende ouders” en las de 600 bladzijden in één ruk uit. Sindsdien staat Van der Heijden nog altijd op nummer 1 in mijn lijstje van favoriete schrijvers. Een jaar geleden verloor de schrijver zijn zoon Tonio die werd aangereden door een auto. Schrijnend mooi is het requiem geworden.

Nog 4 dagen, en ze zijn weer thuis… tijd om aan deze klepper van 1050 bladzijden te beginnen: