Ijsland, dag 2: beklimming vulkaankrater Eldborg

Vrijdagochtend, eerst wat steentjes zoeken:Afbeelding

Naar het vertrekpunt van de wandeling naar de krater: een paardenboerderij:

Afbeelding

Afbeelding

Nog wat treuzelen onderweg:

Afbeelding

 

Hoe ver nog? (x 100)

Afbeelding

Het laatste stukje naar de rand van de krater was wel nog venijnig (we moesten onszelf omhoogtrekken langs kettingen) en misschien toch niet helemaal geschikt voor jonge kinderen, maar we konden niet echt terug en al bij al vonden de meisjes het nog wel spannend (voor mij iets té spannend, zeker toen we boven waren en ik de afgrond zag).

Geen foto’s van de binnenkant van de krater wegens te veel hoogtevrees en het feit dat ik zo rap mogelijk weer naar beneden wilde. Wel van de terugweg:

Afbeelding

Beloning in Borgarnes:

Afbeelding

Bijna elk klein stadje heeft hier trouwens een zwembad, altijd mét warm water, want dat halen ze hier natuurlijk gewoon uit de grond.

Ijsland, dag 1: Keflavik – Reykjavik – Borgarnes

Ze hadden ons gewaarschuwd voor extreem wisselvallig weer. Vier seizoenen in één dag, zeiden ze, dus neem maar alle soorten kleren mee. Handschoenen en een muts kan ook nooit kwaad, kregen we ook nog als goede raad. Met een koffer vol dikke truien, dikke sokken en met fleece gevoerde regenjassen landden we in een zonovergoten Keflavik. Ah ja, dat zal wel snel omslaan dat weer, we zullen maar van de zon genieten zolang het duurt. (Ondertussen zijn we hier al 6 dagen en hebben we nog geen druppel regen gezien en zijn we alle vier verbrand).

Maar van Keflavik naar ons eeste vakantiehuisje in Borgarnes dus. Met schone uitzichten onderweg.

Afbeelding

Met een tussenstop in Reykjavik om in Harpa dit te gaan kijken. Iedereen stil en onder de indruk weer naar buiten.

Even heel hard stressen toen we ons (wel héél erg afgelegen) huisje niet direct vonden maar het uitzicht maakte veel goed:

Afbeelding

cowboys en indianen

Veel te stil was het hier in huis, de voorbije dagen. Het lijkt nochtans aanlokkelijk, zo’n kleine week kinderloos, maar net als vorig jaar werd er weer elke dag afgeteld naar de dag dat het huis weer lawaaierig en druk zou zijn.

We konden à l’improviste op café gaan, veel lezen, twee dagen naar Gent (en weer naar huis voor de Gentse feesten begonnen), de laatste kinderloze dag een beetje verweesd rondlopen en dan eindelijk onze twee vuile en vermoeide scouts weer in de auto laden.

Ondertussen is er al bijgeslapen (de klok rond) en zijn ze weer hun oude vertrouwde zelf: heel veel ruzie maken met tussenin gelukkig ook enkele kleine momenten van zusterliefde: