Jamie en photocopy

Belabberde koks zoals ik hebben een paar vaste waarden nodig om op terug te vallen, een soort redders in nood waarbij je weet dat het altijd goedkomt als je er iets van klaarmaakt. Bij mij zijn die redders in nood Jamie Oliver en sinds kort ook deze madam. Wij zijn hier de voorbije weken vanalles aan het uittesten voor het lentefeest van de jongste in juni. Vandaag rijstsalade van Jamie en slaatje met zalm en pompelmoes van photocopy-ann. Lelijke foto, want ik was uitgehongerd en wilde gewoon zo rap mogelijk mijn bord volscheppen. Maar lekker!

Misschien ben ik wel niet veel gewoon, maar ik vind dus zelf dat dat er direct “wauw” uitziet als ik dat zo op tafel zet. We hebben ons moeten inhouden want ik wilde nog de helft overhouden zodat ik morgen niet moet koken.

De rijstsalade:

250 g gemengde langkorrelige en wilde rijst , een paar takjes verse basilicum/munt/bladpeterselie fijngehakt, 200 g geroosterde paprika (uit bokaal) fijn gesneden, een halve verse rode peper ontpit en fijngesneden. Alles door elkaar mengen met 4 eetlepels citroendressing (de citroendressing maak je door 6 eetlepels olijfolie te mengen met het sap van 1 citroen en een snuifje zeezout en peper uit de molen)

Het slaatje met zalm en pompelmoes

Geen idee of die twee schotels wel bij elkaar pasten maar wat mij betreft wel.

gelezen op de reader: John Irving – Weduwe voor een jaar

Schrijvers waar je na één boek als een blok voor valt en daarna toch weer 15 jaar lang vergeet. Het gebeurde met mij en John Irving. The world according to Garp was het eerste boek dat ik van hem las en ik was direct verkocht. Toch duurde het tot ik een artikel las waarin Linde Merckpoel het had over haar favoriete boek vooraleer ik hem herontdekte. Zo meeslepend dat ik de conducteur niet opmerkte die al een paar keer naar mijn treinticket had gevraagd. Zo meeslepend zelfs dat ik mijn eindhalte miste op weg naar het werk. En dan die allerlaatste zin! Prachtig!