London calling

Londen… iedereen is er precies wild van de laatste tijd maar ik bleef tot voor kort altijd trouw aan mijn oude liefde, Parijs. Ik ga zowat elk jaar een keer naar Parijs, de kinderen gaan meestal mee want de stad is echt ongelofelijk kindvriendelijk. Maar goed, Londen dus, ik wilde wel eens weten waar al die “fuzz” om te doen was.

Ik vond het moeilijk om de eerste dag niet constant te lopen vergelijken met Parijs. Hyde Park vergeleek ik bijvoorbeeld met Jardin du Luxembourg, wat niet zo’n eerlijke vergelijking was. In het eerste park mogen honden los rondlopen (met alle gevolgen vandien: hondendrollen all over the place) en iedereen weet ondertussen wel dat honden en ik niet zo’n geslaagde combinatie zijn. In Jardin du Luxembourg en veel andere Parijse parken zijn honden simpelweg verboden. 

Maar ik zei het al, dat is geen eerlijke vergelijking, en naarmate de dag vorderde, begon ik meer en meer de charme van de stad in te zien. Londen is Parijs niet en Parijs is Londen niet, maar toch ben ik gebeten door de stad. De “klik” kwam er door onze eerste contacten met de Londenaars. Ik heb zelden zo’n vriendelijke mensen gezien. Het Britse accent klinkt als muziek in de oren. En dan heb je nog het kilometers lange zwartgeschilderde smeedwerk voor de huizen, in combinatie met het rood van de telefooncellen en de bussen. Prachtig!

Drie dagen waren we er, maar dat bleek veel te kort te zijn. We doorkruisten een paar wijken (met als grote favoriet Hampstead en het stukje platteland Hampstead Heath) maar konden lang niet alles zien wat we wilden zien. De meisjes vertraagden het reisritme enorm, zeker nu ze wat ouder worden, laten ze het duidelijk merken als er hen iets niet aanstaat. We deden heel erg ons best om genoeg speeltuintjes tussendoor in te lassen, maar die waren niet overal zomaar te vinden. Op de foto’s hieronder is het niet te zien, maar tussendoor hebben we veel gezaag mogen aanhoren, héél veel gezaag.

En een tip voor wie toch besluit zijn kinderen mee te nemen: Giraffe!

Advertenties

10 thoughts on “London calling

    • Zolang ze kleiner waren en nog in een buggy zaten, was er zelden een probleem. Toen konden we hen gewoon duwen naar waar wij dat wilden ;-). Maar nu! Eigenlijk zijn ze nog net iets te jong om lange afstanden in ’t stad mee te voet te doen maar wel al te oud om nog in een buggy te zitten. Maar volgend jaar zijn ze allebei een week op kamp met de scouts… ik denk dat wij dan onder ons twee nog eens teruggaan en alle pubs uittesten 😉

  1. Ik vind London veel minder monotoon dan Parijs, veel meer wijken die dorpjes zijn met eigen karakter. En allemaal top musea volledig gratis. En massaal veel parken downtown.

    Ah, ja , ik ben zot van London.

    • Ik vind het ook een fantastische stad, ik wil zo snel mogelijk terug, maar dan wel eens zonder kinderen. We zijn bijvoorbeeld in geen enkele pub binnengeweest omdat kinderen daar niet binnen mogen. Echt spijtig! Die gratis musea is inderdaad super, maar wij kozen voor het National History Museum en veel zaken (in het gedeelte over de mens) dateerden daar duidelijk nog uit de jaren ’70. Veel van de “interactieve” dingen waren gewoon kapot. En alles op hoogte van volwassenen, terwijl dat stukje van de tentoonstelling duidelijk voor kinderen bedoeld was. De oudste zei op een gegeven moment: “Als dit dan toch voor kindjes bedoeld is, waarom staat alles hier dan veel te hoog?”. Het deel met de dino’s was wél heel mooi.

  2. Nog even geduld en dan geraken ze geinteresseerd in geschiedenis enzo en dan wordt kinderen meenemen op reis wel weer heel plezant (toch mijn huidige ervaring), want er is overal wel iets dat aan de middeleeuwen of romeinen herinnert of een straf verhaal te vertellen over 1 of andere koning/in etc. De mummies in the British Museum en Hampton Court Palace even buiten Londen, daar wil Dochterlief bijvoorbeeld zeker mee naartoe nemen als we naar Londen gaan.
    En inderdaad, Parijs en London vallen moeilijk te vergelijken met elkaar. Elk zijn charme (alhoewel ik toch echt meer Londen-fan ben 😉

  3. Londen is ook meer ‘mijn’ stad. Met kinderen heb ik het nog niet geprobeerd. Wellicht een beetje schrik dat de liefde op die manier niet meer zo sterk is. Genoeg afwisseling zoeken voor kinderen is inderdaad niet altijd evident. Maar niettemin, je doet me zin krijgen!

  4. Wij zijn net terug van vier dagen Rome met de kinderen. En we hebben gemerkt dat de oudste twee (11 en bijna 10) echt wat gehad hebben aan de reis, geïnteresseerd waren in wat we zagen. Ze hebben kilometers gestapt zonder te zagen. De twee jongste (8 en 7)daarentegen… Ze zaagden niet over het stappen, maar ze vonden wat we zagen niet interessant genoeg om echt plezier te beleven aan de reis. Gevolg: ruzie om ’t minste, blijven doorzagen over kleine dingen die tegenvielen zoals het ijsje dat niet helemaal was wat het moest zijn of wie wanneer een foto mocht maken. Ellende bij momenten, ik kan het je verzekeren. We overwegen om voortaan alleen de oudste twee kinderen mee te nemen tot de andere twee ook kunnen genieten van zo’n citytrip. Blijkbaar is er toch een leeftijd waarop ze liever in de speeltuin/zandbak/het zwembad zitten dan rond te lopen in een stad.

  5. Pingback: Di was 2010: bloggen « zusjesenzo

  6. Pingback: Di was 2010: bloggen « zusjesenzo

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s