straatkinderen

De kinderen geraken meer en meer ons stadstuintje ontgroeid. Op straat spelen en fietsen is veel plezanter. Binnenkort misschien toch eens met de buurt een aanvraag doen om ons stukje straat verkeersvrij te maken, dan zou ’t nog plezanter zijn. Er rijden nog altijd een paar zotten rond die het normaal vinden om in kleine straatjes eens goed gas te geven.

Dordrecht: villa augustus

Wij pakten onze weekendtas nog eens in en trokken naar Dordrecht. We logeerden in de tuin van villa augustus:

Aten er aalbessen met muntsuiker, recht uit de grote moestuin:

Speurden het water af naar bootjes, op de stijger aan het Wantij:

Zwaaiden naar de bootjes:

En zochten vissen in het water:

Frankrijk 2010, dag 12: Reims

Wij waren in Reims gelijktijdig met een serieuze regenbui. Niet veel gezien dus van de stad. Wél de binnenkant van de Galeries Lafayette en de Decathlon. daar rijdt een mens dan voor tot in Reims, om er gewoon te gaan shoppen in de Decathlon. Tsss…

En een zakske biscuits roses voor buurman Jean, die hier thuis de benen onder zijn lijf heeft uitgelopen met kannetjes water, uit schrik dat er toch maar één van onze plantjes zou verdorren in de hitte van de voorbije dagen.

Maar ondertussen zijn we dus weer thuis. En wat doet dat deugd om weer in ons eigen bed te slapen! En blogs bij te lezen en gewoon te niksen,…

Frankrijk 2010, dag 10: Versailles

Versailles in het hoogseizoen en middenin een hittegolf is de hel. Ik ben nogal geobsedeerd geraakt door het hele Versailles-gebeuren na het zien van de film Marie-Antoinette, plus ik vond dat ik dat, leerkracht Frans zijnde, toch eens moest gezien hebben. Soit, wij kwamen daar dus aan, nietsvermoedend, nog met het idee van gewoon een toegangsticketje te kopen, binnen te gaan schuilen voor de hitte, eens door de gigantische tuin te wandelen en weer verder te trekken. Staat er daar toch wel geen rij van zeker honderd meter lang aan te schuiven voor een ticket en wat verder nog eens een rij om gewoon binnen te kunnen. Wij zagen dat dus totaal niet zitten om daar als zotten gaan tussen te staan. Langs de andere kant waren we ook wel speciaal voor dit kasteel naar hier gekomen, dus we zijn maar begonnen met de tuin (geen rij) om dan de volgende dag terug te komen (je bleek een ticket te kunnen kopen voor de volgende dag in een brasserie vlakbij: Brasserie du Musée).

De tuin is echt overweldigend. Ik heb er wel bijna geen foto’s van, omdat ik constant bezig was met achterover te vallen van verbazing.  Zo gigantisch groot, zo schoon en tegelijk ook zo afschuwelijk decadent in die tijd, met een volk dat leed onder de hongersnood.

Echt de moeite wel om eens tot daar te gaan. De tuin is zo groot dat je er fietsen of een autootje kan huren om de afstanden af te leggen. Er is een kanaal waarop je, voor veel te veel geld, met een roeibootje kan varen. Er zijn eethuisjes. Er rijdt een treintje op en af naar het buitenverblijf van Marie-Antoinette,… Je kan er gemakkelijk een halve dag in doorbrengen eigenlijk. Wij hebben spijtig genoeg ook veel gezaag en geklaag gehoord van de kinderen, want wij waren uiteraard te gierig om geld uit te geven aan fietsen of een karretje. Alles hebben ze te voet moeten doen, de sukkelaars…